กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้(อีกแล้ว)... ยังมีเด็กชายคนหนึ่ง เค้าชื่อ ซอ...ซอรี่ ไอแคนท์ซิง...

แม่ของเค้าถามเค้าว่า “คนดีของแม่... โตขึ้นลูกอยากจะเป็นอะไร”

ด้วยความเป็นเด็กเค้าจึงตอบแม่ว่า “แม่ฮะ ผมอยากเป็นสไปเดอร์แมนฮะ”

"หึหึ ซอรี่" เสียงหัวเราะอันอบอุ่นของมารดาขบขันในความคิดของลูกชาย และกล่าวต่อ “ลูกอยากเป็น ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ เหรอ แต่ปีเตอร์ เค้าก็มีอาชีพเป็นนักข่าวนะ แล้วลูกล่ะอยากจะทำอาชีพอะไร?”

“อาชีพอะไร?” ความไร้เดียงสาของเด็ก ทำให้เกิดความสงสัยสุดหยั่ง...

“ถ้าอย่างนั้นแม่ให้เลือกนะ มีอาชีพให้ลูกเลือก ...อย่างแรก เป็นนายก...ลูกรู้จักนายกรึเปล่า?”

“คนที่คอยดูแลประเทศใช่มั้ยฮะ แม่”

“ใช่จ๊ะ”รอยยิ้มของเธอทำให้เค้าภูมิใจยิ่งนัก

“อย่างที่สอง เป็นคุณครู …และอย่างที่สามเป็นศิลปิน...”

“สินปินเป็นยังไงฮะ? แม่” เด็กชายสงสัยทันควัน

“ศิลปินจ๊ะ ...เค้าก็เป็นดารา หรือนักร้องไงล่ะจ๊ะ คนที่ร้องเพลงเพราะ ๆ นั่นก็ใช่”

“แม่ก็เป็นศิลปินใช่มั้ยฮะ ก็แม่ร้องเพลงเพราะๆให้ฟังก่อนนอนทุกคืนเลย”

เธอยิ้มอีกครั้งก่อนจะตอบ “ไม่ใช่หรอกจ๊ะ แม่ไม่ได้ร้องเพลงเพราะเท่ากับศิลปินหรอก”

“แล้วอย่างผมเป็นศิลปินได้รึเปล่าฮะ”

“ได้สิจ๊ะแต่ลูกต้องมีความอดทนต่อการฝึกฝนมาก ๆ นะจ๊ะ”

เด็กชายเริ่มจะไม่สนใจแม่ และอยากออกไปเล่นกับเพื่อน ๆ ข้างนอกแล้ว...

เค้านำความรู้ที่เพิ่งได้มาเอาไปเล่าให้เพื่อน ๆ ฟัง ...เด็กชายอยากให้ทุก ๆ คนรู้ว่าแม่ของเค้าเป็นคนเก่งแค่ไหน.....

“แกจะเป็นนักร้องได้ยังไง? คนเป็นนักร้องเค้าต้องเท่ ๆ หล่อ ๆ มาก ๆ เว้ยถึงจะเป็นได้” เพื่อนคนหนึ่งกล่าว...

“ใช่ ๆ แบบข้านี่ไง” เพื่อนอีกคนหนึ่งหลงตัวเองตามประสาเด็ก... แต่ซอรี่ก็ยอมรับว่าเค้าหน้าตาดีที่สุดในกลุ่ม...

“ฮะ ๆ อย่างแกเป็นได้แค่คุณครูจน ๆ แหละว๊า..” คำตอกย้ำสุดท้าย ทำให้ซอรี่น้อยใจนัก...แต่เค้าไม่ใช่คนช่างคุย...เค้าไม่ใช่คนที่ชอบเอาปัญหาไปคุยกับคนอื่น...เค้ามักจะ...

“ฮะ ๆ ฮ่า นั่นสินะ” หัวเราะกลบเกลื่อนและทำให้คนอื่นสนุกอยู่ตลอดเวลา

เด็กชายชอบร้องเพลง และเค้าชอบเพลงกล่อมเด็ก แต่เค้าก็ไม่เคยร้องเพลงให้ใครฟัง เพราะเค้าไม่ได้มีรูปงาม ไม่ได้หน้าตาหล่อเหลา เค้าคิดว่าเค้าไม่สมควรร้องเพลงให้ใครฟัง ...จึงมีแต่เค้าที่ฟังตัวเองร้องเพลง...

ซอรี่ร้องเพลงให้ตัวเองฟังทุกวัน...ทุก ๆ วัน... นานวันจึงกลายเป็นเดือน...หลายเดือนจนกลายเป็นปี ...และหลายปีพ้นผ่าน...จากเด็กชายก็เติบใหญ่....เป็นเด็กหนุ่มที่รูปยังไม่งามเหมือนเดิม...

....ซอรี่กำลังเดินกลับจากโรงเรียน...เค้าเดินผ่านบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง...ดูเหมือนจะเป็นบ้านของเศรษฐี...

เค้ากวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วก็ชะงักกับ ผู้หญิงคนหนึ่งตรงระเบียงบ้าน....

....เธอช่างสวยงามแม้หน้าตาของเธอตอนนี้จะดูเศร้าหมอง... ผิวของเธอขาวนวลดุจภาพวาด สีชมพูดอกชบาแต้มอยู่บนริมฝีปากอย่างเหมาะสม....

เด็กหนุ่มยากจะหยุดยั้งอารมณ์...เสียงของเค้าดังออกมาจากใจ ลูกคอสั่นระรัวจนกลายเป็นบทเพลง...บทเพลงที่มีแต่เค้าเคยได้ฟัง....

“เทพธิดาองค์น้อย...เจ้าเศร้าหมองเพราะสิ่งใด....

อยากรู้ว่าสิ่งใดทำร้ายดวงใจให้เจ็บช้ำ....

เรื่องราวช่างมืดหม่นอดทนอย่าจดจำ....

อยู่ตรงนี้คนหนึ่งซึ่งเป็นทุกข์จากตัวเธอ…

อยู่ตรงนี้คนหนึ่งรู้ซึ้งในความเจ็บ...

อยู่ตรงนี้เผื่อเธอจะมองเห็น....รักของชั้น

เพลงและรักของชั้นจะทำให้เธอคลายทุกข์...

ร่างและใจของชั้นหวังให้เธอไม่เดียวดาย....

ทุก ๆ สิ่งของชั้นจะทำแม้น้อยนิด...เพื่อรอยยิ้มของเธอ....”

“เธอเป็นใคร.... เสียงของเธอช่างไพเราะยิ่งนัก”เด็กหญิงในภาพวาดเอ่ยถาม

“ผะ...ผม เป็นแค่คนที่เดินผ่านมาเท่านั้น...มะ...ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร” เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าเค้าควรจะเขิลหรือควรจะอ้ำอึ้งต่อไปดี...และเค้าก็นึกได้ว่าเค้าอยากเห็นรอยยิ้มของเธอ...

“ทำไม...เอ่อ....คุณผู้หญิงถึงดูเศร้าหมอง…”

“ชั้น....ชั้นอยากเป็นนักร้อง...ชั้นเขียนเพลงได้...ชั้นเล่นดนตรีได้...แต่ชั้นร้องเพลงไม่ได้เพราะเสียงของชั้นน่าเกลียด”....แม้เสียงของเธอจะไม่ไพเราะ แต่ซอรี่ก็ตกหลุมรักเธอซะแล้ว

“เธอ...คุณผู้หญิง...คุณเก่งนะ แต่งเพลงก็ได้ เล่นดนตรีก็ได้ แล้วรูปเธอก็งามเกินกว่าใคร...เอ่อ...ถึงเธอไม่ได้เป็นนักร้องแต่เธอก็ยังเป็นศิลปิน...”

“ไม่มีเครื่องดนตรีชิ้นไหนไพเราะเท่ากับเสียงของมนุษย์.... ถ้าแค่ร้องเพลงได้ ชั้นจะร้องเพลงที่ชั้นแต่ง ...ชั้นอยากจะร้องเพลงของชั้น”

“อ่า....ถ้าคุณผู้หญิงไม่รังเกียจ ผม...กระผมอยากจะขอร้องเพลงของคุณ” แก้มของซอรี่แดงกว่ามะเขือซะอีก...และตอนนี้ดูเหมือนเค้าจะเหงื่อออกมากด้วย....

“ถึงเสียงของเธอจะไม่มีพลัง...แต่น้ำเสียงดี...ชั้นอยากจะลองฟังเพลงของชั้นด้วยเสียงของเธอดู และชั้นชื่อ ยู”

“คะ..ครับคุณยู”

เค้าร้องเพลงของเธอ....

“คำว่ารัก ของใคร หลาย ๆ คน

ที่ช่วยดล บันดาล ทุกสิ่งให้

ที่ทำลาย พลัง ความตั้งใจ

อยากจะได้ รู้จัก กับความรัก

มีเพียงเหงา เศร้าใจ เป็นเพื่อนชั้น

ยังไม่ทัน ได้รัก ก็เจ็บช้ำ

ไม่มีภาพ ความสุข ให้จดจำ

จะยอมทำ เพื่อให้ได้ ความรักมา

ให้ชั้นได้เจอได้มั้ย...ใครสักคนที่โดดเดี่ยวเหมือน ๆ กัน

ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง

ให้ชั้นได้รักได้มั้ย...ให้ชั้นได้รับความรักที่อบอุ่น

มีความสุขแม้ตายก็สมหวัง...”

เพลงของเธอให้ความเย็นยะเยือกกับหัวใจของซอรี่นัก

“เป็นอย่างไรบ้าง.... ผมร้องไม่เพราะใช่มั้ย?” ซอรี่รู้สึกไม่มั่นใจเมื่อได้เห็นหน้าของยูหลังจากฟังเพลงจบ

“เปล่าหรอก...เธอร้องเพราะมากเลย...แต่ชั้นไม่คิดว่าเพลงของชั้นจะรู้สึกเศร้าขนาดนี้”

ซอรี่รู้สึกไม่ดีเมื่อเห็นว่าเทพธิดาของตนกำลังเศร้าและเป็นทุกข์

“เพลงนี้ยังแต่งไม่จบใช่มั้ย?”

“เอ่อ...อืม”เด็กสาวตอบอย่างไม่มั่นใจ

“เพราะชั้นร้องเพลงไม่เพราะ ก็เลยแต่งต่อไม่ได้สักที เพราะชั้นมักจะหลงคีย์ไม่ก็จำจังหวะผิดไปทุกครั้ง”

“อย่างนั้นเธอจะแต่งมันจนจบใช่มั้ย?”

“อื้ม…พรุ่งนี้เธอจะได้มาร้องมันจนจบเพลงดีมั้ย?” ตอนนี้ความดีใจแทบจะล้นปรี่ออกมาจากข้างในเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเทพธิดาองค์น้อยของเค้า....

ซอรี่คอยอย่างใจจดใจจ่อโดยที่ตัวเองแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย....แต่พอไปถึงที่บ้านหลังใหญ่หลังนั้นสิ่งที่รอเค้าอยู่กลับไม่ใช่ ยู เทพธิดาองค์น้อย....บุคคลในชุดสีเขียวอ่อนหลายคนกำลังถอดเครื่องช่วยหายใจจากร่างที่ไร้วิญญาณของเธอ....

ผู้เป็นพ่อออกมาบอกทั้ง ๆ ที่น้ำตายังคลออยู่ที่เบ้า “ยูเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย อยู่มาได้สองเดือนกว่า ๆ แล้ว...ถ้าเพียงแต่แกนอนอยู่บนเตียง...ถ้าเพียงแต่แกไม่ลุกจากเตียงเพื่อจะแต่งเพลง….” พอพูดจบเค้าก็ยื่นกระดาษสองใบทีเปื้อนเลือดให้กับซอรี่... “นี่เป็นของเธอ...สำหรับเธอ”

กว่าจะรู้สึกถึงอุณภูมิรอบ ๆ ....ภายในใจล้นปรี่ไปด้วยความเย็นเบา ๆ และ ความว่างเปล่าที่รุนแรง...ม้วนตัวเป็นวงกลมดั่งน้ำวนกระชากอารมณ์ของซอรี่ ไปทั่วทุกรูขุมขน ไม่ใช่ความหวาดกลัว ไม่ใช่ความเหงา แต่เป็นสารของความโศกเศร้าแบบเข้มข้นกัดกินหัวใจ...

ซอรี่ยืนอยู่กลางถนน ฝนตกอย่างบ้าคลั่ง แทบจะมองเห็นถนนข้างหน้าได้ไม่เกิน 10 เมตร....เค้าคุกเข่าลงอย่างหมดแรง ก้มหน้าจูบพื้นดิน...และสาปแช่งชะตา...วิงวอนต่อพระเจ้า.....

ทุก ๆ อย่างรอบตัว ค่อย ๆ ขาวโพลน เต็มไปด้วยสีขาว น้ำฝนที่ลงมาปะทะตัวค่อย ๆ ลางเลือน เค้าเงยหน้าขึ้น และยืนขึ้นอย่างช้า ๆ เพราะตกใจกับสภาวะที่เจอตรงหน้า เป็นแม่น้ำตัดยาวผ่านหน้าเค้า พื้นดินสองฝั่งมีแต่สีขาว....

“เราได้รับคำวิงวอนของเจ้าแล้ว.... เพียงแต่เจ้าเรียกหา...เพียงแต่เธอขานรับ...เธอจะกลับไปหา...เธอจะฟื้นตื่นขึ้นมา”

ซอรี่ไม่รีรอ... ตะโกนเรียกชื่อของเธออยู่หลายครั้ง...

“ยูยยยยยยยยยยย.......ยูยยยยยยยย...ยูยยยยยยยยยยยยยย”

แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น....

และเค้าก็ร้องเพลง....เพลง ๆ หนึ่งที่เค้ายังจำได้...

“ปิดตาลงแล้วรู้สึกมั้ยคนดี

 มือของชั้นสัมผัสกับตัวเธอ

ใจของเธอกำลังถูกโอบกอด

ด้วยความรัก ...ความห่วงใย

แสงสว่างของพรุ่งนี้...

จะทำให้เธอลืมตา...

ด้วยพลัง.....

ด้วยสติปัญญา...

และด้วยหัวใจ....”

ซ้ำไปซ้ำมา...เค้าร้องจนสุดเสียง...ร้องไปเรื่อย ๆ...

ผิวหนังเริ่มรู้สึกถึงความเย็นของเม็ดฝน... สีขาวรอบ ๆ เริ่มหายไปเหมือนกับเค้าเพิ่งตื่นจากความฝัน...

ฝนยังคงตก...และเท้ายังคงวิ่ง...วิ่งกลับไปยังบ้านของเธอ...สถานที่ที่เค้าได้พบกับเทพธิดาของเค้า....

….พายุฝนผ่านพ้น น้ำค้างบนใบไม้ทอประกาย...ซอรี่หยุดยืนหน้าประตู....

เหมือนกัน...เหมือนกับครั้งแรกที่เค้าหยุดยืนที่นี้...ระเบียงบ้านที่ถูกออกแบบมาเหมือนจัดฉาก...และผู้หญิงตัวเล็ก ๆ นั่งอยู่ที่เดิม... ที่ต่างไปจากเดิมคือเด็กผู้หญิงกำลังร้องเพลง ด้วยเสียงอันไพเราะ...เกินกว่าจะเคยได้ยินที่ไหน....เป็นเพลงกล่อมเด็กที่ซอรี่คุ้นเคย... รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม.... เค้าดีใจไม่ต่างจากคนภายในบ้านหลังนั้นเลย....

เค้าสูดหายใจเข้าและเปล่งเสียง....แต่สิ่งที่ออกมามีเพียงลม... เสียงลมหายใจแหบ ๆ...

เค้าตกใจ.... เกิดความกลัว.... ก่อนที่จะตัดสินใจอะไรเค้าหันหลังและเดินกลับ...

“เดี๋ยว!....เดี๋ยวก่อน.... เธอ...เด็กหนุ่มที่มาหาชั้นเมื่อวาน...และชั้นก็ได้ยินเสียงของเธอก่อนที่ชั้นจะฟื้น” เสียงใสกังวานของเด็กสาวร้องเรียก....

“......”เด็กหนุ่มหยุดเดินและไม่พูดอะไร....

“เธอเป็นคนเรียกชั้นใช่มั้ย....เป็นคนที่ตามชั้นกลับมา... ชั้นอยากรู้จักเธอ....เธอชื่ออะไร.... ตอนที่ชั้นฟื้นขึ้นมาไม่รู้ทำไมเสียงของชั้นดีขึ้น ดีกว่าเดิมมาก ๆ น้ำเสียงเพราะเหมือนเสียงเธอเลย...เรามาร้องเพลงด้วยกันนะ....”

“......”เด็กหนุ่มยังคงเงียบ....ก่อนจะหยิบเศษกิ่งไม้แถวนั้นขึ้นมาเขียนบางอย่างบนพื้นทราย....และเดินจากไป....

เด็กสาวตกใจและรีบวิ่งจากระเบียงโดยไม่ฟังเสียงห้ามจากคนในบ้าน....

เธอหยุดยืน...และมองแผ่นหลังของเค้าค่อย ๆ จากไป ก่อนที่จะอ่าน...บนพื้น...

“Sorry Icantsing”

จะจบดีมั้ยเนี่ย?